Prawo - notatki dl astudentów

Każdy kto dokonuje umowy sprzedaży, a tym samym kupna, tu pewna uwaga przed wojną, była umowa kupna-sprzedaży, dziś mamy umowę sprzedaży i oczywiście: rozumiemy przez nią umowę kupna i sprzedaży, ma prawo oczekiwać, iż nabyta rzecz będzie dobrej jakości jakiej wymaga on lub będzie to taka jakość jaką przeciętnie w obrocie przyjmuje się za dobrą jakość. Jeżeli by nie było odpowiedzialności z tytułu rękojmi i gwarancji to oczywiście mielibyśmy przepisy o odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Ale oczywiście ta obrona, którą my zyskujemy dzięki art. 471 k c. jest obroną, niewystarczającą. Nie można by się było powoływać na winę sprzedawcy lub na winę podmiotów, którzy działają na jego winę. Inaczej mówiąc byłyby kłopoty w uzyskaniu ewentualnego odszkodowania gdyby nie było odpowiedzialności z tytułu rękojmi i gwarancji.” W związku z powyższym, żeby uniknąć tego typu trudności, żeby kupujący nie miał utrudnionej możliwości dochodzenia swoich racji trzeba było wprowadzić w obrocie powszechnym, a także w obrocie handlowym, pewne inne środki ochrony praw kupującego aniżeli zwykła umowa kupna i sprzedaży. Ponadto gdyby był tylko art. 471 to, kupujący mógł by otrzymać odszkodowania, ale ten przedmiot zostałby u niego. A kto chciałby mieć jakieś graty, które są w domu. Odszkodowanie by uzyskał, ale tego grata musiałby mieć. Więc niedogodności byłyby dość duże, dlatego też i ustawodawca wprowadził szczególną ochronę w postaci tzw. instytucji rękojmi za wady rzeczy. Regulacja kodeksowa została poddana daleko idącej zmianie nowelą z dnia 23.OS. 1996r., a więc w miarę świeżą, dlatego w naszych podręcznikach nie ma słowa na ten temat, stąd oczywiście zostanie on poniżej szerzej omówiony.